Prolog

          00. To dopiero początek

          Wesołe szemranie ogniska, pieczenie pianek nad nim, wspólne śpiewanie obozowych piosenek mogłoby być nie dla jednego tak bardzo zmylne, że w tym momencie nie zorientowałby się, że coś jest nie tak.
          Zgromadzenie, nazywane potocznie obozem specjalnym dla dzieci obdarzonych niezwykłym darem, od zawsze przyjmował wszystkie dzieci, które tego mocno potrzebowały i pragnęły. Najczęściej nimi były dzieci takie jak Lilie, najmłodsza obozowiczka, która wyrasta na niezwykle prawdomówną, uzdolnioną blond piękność, która skrywała w swoim sercu mroczną tajemnicę, jak odwrotność przynależności jej ojca, przynależność jej ciotki. Bądź uciekające od codzienności i problemów, które obdarzył ich los.
          Jednak to nie na nich skupia się ta historia. Skupia się ona za to na Edelweiss, zupełnie różniącą się od nich dziewczyna, która przeżyła tuzin wiosen dodać parę lat, jednak nie więcej niż trzy. Siedziała samotnie z boku, przypatrując się wesołej gromadce zgromadzonych dzieci. Nie chciała do nich dołączać, ponieważ wiedziała, że zaczęli by ją wypytywać dlaczego taka jest zmartwiona i smutna.
          Właśnie w tym czasie, kiedy miały skończyć się dla Edelweiss troski, musiał przyjść kolejny powód do zmartwień.
          Dwunastka Olimpijczyków uznała, że można bardzo łatwo zażegnać spory, które się wydarzyły między nimi na Olimpie, organizując specjalne zawody, wręcz Igrzyska Przetrwania, w którym z początku nie było żadnych reguł. Mordowanie, sojusze, samotne wędrówki były bez problemu dopuszczane, a wszystkiego dopilnowywali Bogowie.
          Zasadą wstępną było to, że każde z dzieci, bądź wybrańców Bogów musiały przejść dwanaście prób, w pewnym znaczeniu ku czci Dwunastu Prac Heraklesa, syna Zeusa. Musiały również trzymać się każdej świętej zasady, której trzymali się ich ojcowie i matki. W innym wypadku było to uznawane za ciężką zdradę i zrzeknięcie się swoich dzieci.
          Sęk w tym, że to dopiero początek...